آدم‌ها نقاط ضعف همدیگر را یاد می‌گیریند.

بعد وقتی که اختلاف نظری پیش می‌آید، وقتی بحثی می‌شود، دست می‌گذارند همانجا، بعد آن‌یکی ذره‌دره فرو می‌ریزد.

این کار انسانی نیست.

جدال نابرابری‌ست دست گذاشتن روی این نقاط حساس.

مردانه نیست.

دردآورست.

من به خودم قول داده‌ام نقطه‌ضعف‌های دیگران را همیشه به خاطر داشته باشم تا حواسم باشد بهشان نزدیک نشوم، فقط وقتی منافعم در خطر‌ست آن ها را فراموش کنم، یادم برود همچین ضعفی دارند، که ک وقت طرفشان نروم، راستش اینجور وقت‌ها به حافظه‌ی خودم هم اطمینان ندارم.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر